[1] UN-Habitat (2022). World Cities Report 2022: Envisaging the Future of Cities.
[2] Sodiq, A., Baloch, A. A., Khan, S. A., Sezer, N., Mahmoud, S., Jama, M., & Abdelaal, A. (2019). Towards modern sustainable cities: Review of sustainability principles and trends. Journal of Cleaner Production, 227, 972-1001.
[3] Green, A., Wilkinson, T., Wilkinson, D., Highcock, N., & Leppard, T. (2024). Cities and Citadels: An archaeology of inequality and economic growth. Taylor & Francis.
[4] Ghasemi, K., Hamzenejad, M., & Meshkini, A. (2018). The spatial analysis of the livability of 22 districts of Tehran Metropolis using multi-criteria decision making approaches. Sustainable cities and society, 38, 382-404.
[5] Rajaeefard, M. M., Behbahaninia, A., Samadyar, H., & Motahari, S. (2023). An Analysis of Urban Livability Dimensions in Tehran: Emphasizing Sustainable Development (A Case Study of the Sirous Neighborhood). Strategy, 32(2), 331-356.
[6] Chee Wong, Tai, and Belinda Yuen, 2011. Eco-city Planning Policies, Practice and Design.Springer Dordrecht Heidelberg London New York.
[7] Zare Abandansari, M., & Nobakht, F. (2025). Spatial Justice in Outdoor Public Sports Spaces of Marginalized Urban Neighborhoods: Elderly Women’s Lived Experiences of Urban Space Quality and Livability. Iranian Urban design studies, 2(1), 121-140. https://doi.org/10.22099/IUDS.2025.54328.1040.
[8] Saeedzadeh, Z., Mansori, M & Shafipour Yourdshahi, P. (2026). Assessing Spatial Inequalities and Ranking Neighborhood Livability: A Justice-Oriented Approach in Tehran’s District 12. Journal of Urban Studies on Space and Place, 9(37), 73-92. https://doi.org/10.22034/jspr.2026.2075831.1197
[9] Danladi M., Haruna, 2015. Delphi method of developing environmental well-being indicators for the evaluation of urban sustainability in Malaysia, Procedia Environmental Sciences, 244-249.
[10]سرور، هوشنگ (1396). تحلیل و رتبه بند ی پایداری کلان شهر تهران در بین شهرهای جهانی. فصلنامه جغرافیا و توسعه، شماره 47،68-51 .
[11]معروفی، ایوب؛ سجادی، ژیلا؛ رضویان، محمدتقی (1398). سنجش نابرابری فضایی شاخص های سلامت محیط زیست شهری. نمونه موردی: نواحی کلان شهر تهران. مجله آمایش جغرافیایی فضا، 9(34)، 99-116. doi: 10.30488/gps.2020.91919
[12] Otari, M.; Shams, M.; Zivyar, P. (2023), Presenting A Healthy City Model in Order to Achieve Livability in Urban Areas (Case Study: District One of Tehran), Journal of Geography and Environmental Studies, 12 (45), 100-113. 20.1001.1.20087845.1402.12.45.6.8
[13] Schindler, M., & Dionisio, R. (2024). Planning for urban livability: Integrating socio-spatial indicators in city-making. Journal of Urban Technology, 31(3), 53–82.
[14]رحیمی ساردو، مجید (1399). فضای سبز شهری و نقش آن در زندگی مردم. پژوهشنامه اورمزد،51(2)،119-112.
[15] Soja, E. W. (2010). Seeking spatial justice. University of Minnesota Press.
[16] Harvey, D. (1973). Social justice and the city. Edward Arnold.
[17]وحیدی فر، پریوش (1399). تحلیل و ارزیابی فضایی شهر به منظور دستیابی به شهر زیست‌پذیری (مطالعه موردی: منطقه 10 تهران). رساله دکتری تخصصی (PHD). گروه جغرافیا. دانشکده علوم انسانی. دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی.
[18]جهاندار جیرنده، رضا (1404). بررسی نقش شهرداری در ارتقاء کیفیت زیست پذیری شهری از منظر عدالت فضایی و توزیع خدمات شهری. https://civilica.com/doc/2421093
[19]ایزدبین، نادر؛ محمودزاده، حسن؛ قربانی، رسول (1404). تبیین اکولوژی سیاسی شهری و سنجش عدالت فضایی در توزیع فضای سبز شهری در شهرداری کلانشهر کرج. جغرافیا و برنامه‌ریزی، 29(91)، .349-369 http//doi.org/10.22034/gp.2023.57632.3171
[20]زنگنه، مهدی، شیرازیان؛ امیرحسین، رجبی، مبینا؛ پیرزاده، زهره (1404). سنجش عدالت فضایی در نحوۀ پراکنش کاربری های شهری (مطالعۀ موردی: کاربری های ورزشی شهر مشهد). جغرافیا و توسعۀ فضای شهری، 12(2)، 147-125.
[21] Qwaider, S., Zami, M. S., Abdelqader, A., Alammar, M. H., & Ibrahim, T. (2026). Assessing the Spatial Equity and Quality of Urban Green Spaces in Riyadh with International and National Benchmarks: A GIS-Based and User Perception Analysis. Urban Science, 10(6), 319. https://doi.org/10.3390/urbansci10060319
[22] Mohamed, K. M. S. (2022). The Melbourne journey towards improved city liveability: A revival of a dead city (Case of Melbourne CBD). Engineering Research Journal, 176, 1–15.
[23]طاهبازنیا، علی (1402). سنجش پیشران‌های کلیدی مؤثر بر ارتقا زیست‌پذیری در شهر طرقبه با رویکرد آینده‌پژوهی. پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد. گروه شهرسازی. مؤسسه آموزش عالی بینالود مشهد.
[24]صفری، علیرضا (1399). تحلیل زیست‌پذیری در جهت ارتقای پایداری سکونتگاه های انسانی: نمونه موردی منطقه شهری قزوین. پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد. گروه شهرسازی. دانشکده معماری و هنر. دانشگاه گیلان.
[25]تقوی زیروانی، اسماعیل؛ نظم فر، حسین؛ منصوریان، حسین (۱402). سنجش ابعاد و شاخص‌های زیست‌پذیری شهری (موردمطالعه: شهر ساری). فصلنامه پژوهش و برنامه‌ریزی شهری، 14(54)، 1-14.
[26]حسینی، محمدعلی (1399). بررسی مقایسه ای شاخص‌های زیست‌پذیری در مناطق قدیم و جدید شهر مشهد (نمونه موردی مناطق 4 و 12). پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد. جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری گرایش مسکن شهری. دانشکده جغرافیا و علوم محیطی. دانشگاه حکیم سبزواری.
