Assessment of Environmental Livability in the Counties of Tehran Province Using a Spatial Justice and Sustainable Development Approach

Hoseinzadeh, Toktam; Mosleh, Leila

doi:10.48306/juem.2026.588885.1166

Assessment of Environmental Livability in the Counties of Tehran Province Using a Spatial Justice and Sustainable Development Approach

Authors

Toktam Hoseinzadeh ¹

Leila Mosleh ²

¹ Department of Regional Planning, Faculty of Urban Planning, College of Fine Arts, University of Tehran, Tehran, Iran

² School of urban planning, College of Fine arts, University of Tehran

https://doi.org/10.48306/juem.2026.588885.1166

Abstract

Tehran Province has experienced increasing pressure on its environmental resources and infrastructure in recent decades due to the concentration of economic activities and intensive migration flows. These developments have intensified spatial inequalities in access to environmental services among the counties of the province. Therefore, spatial analysis of the environmental conditions of the counties is essential for identifying these inequalities. In this study, statistical data on 12 variables grouped into three environmental indicators were collected and weighted using the Shannon Entropy method. Subsequently, the Technique for Order Preference by Similarity to Ideal Solution (TOPSIS) was employed to integrate the variables and rank the counties. The counties were then classified into four categories—sustainable, semi-sustainable, vulnerable, and critical—using an absolute classification approach. The results revealed that none of the counties achieved a sustainable status, while only Firuzkuh and Shemiranat were classified as semi-sustainable. In contrast, the counties of Pishva, Tehran, Pardis, Robat Karim, Damavand, and Varamin were identified as vulnerable, whereas Qods, Baharestan, Eslamshahr, Ray, Malard, Qarchak, Shahriar, and Pakdasht were classified as critical. These findings indicate an uneven distribution of environmental livability-related facilities and services across the province and reveal a pronounced spatial disparity between the northern counties and those located in the southern, western, and southwestern parts of Tehran Province. Overall, the results demonstrate that environmental livability in Tehran Province follows an imbalanced spatial distribution pattern. Accordingly, the strategies proposed in this study are aimed at reducing spatial inequalities and promoting progress toward sustainable development across the province.

Keywords

Tehran Province

Environmental Livability

Spatial Justice

Shannon Entropy

TOPSIS

[1] UN-Habitat (2022). World Cities Report 2022: Envisaging the Future of Cities.

[2] Sodiq, A., Baloch, A. A., Khan, S. A., Sezer, N., Mahmoud, S., Jama, M., & Abdelaal, A. (2019). Towards modern sustainable cities: Review of sustainability principles and trends. Journal of Cleaner Production, 227, 972-1001.

[3] Green, A., Wilkinson, T., Wilkinson, D., Highcock, N., & Leppard, T. (2024). Cities and Citadels: An archaeology of inequality and economic growth. Taylor & Francis.

[4] Ghasemi, K., Hamzenejad, M., & Meshkini, A. (2018). The spatial analysis of the livability of 22 districts of Tehran Metropolis using multi-criteria decision making approaches. Sustainable cities and society, 38, 382-404.

[5] Rajaeefard, M. M., Behbahaninia, A., Samadyar, H., & Motahari, S. (2023). An Analysis of Urban Livability Dimensions in Tehran: Emphasizing Sustainable Development (A Case Study of the Sirous Neighborhood). Strategy, 32(2), 331-356.

[6] Chee Wong, Tai, and Belinda Yuen, 2011. Eco-city Planning Policies, Practice and Design.Springer Dordrecht Heidelberg London New York.

[7] Zare Abandansari, M., & Nobakht, F. (2025). Spatial Justice in Outdoor Public Sports Spaces of Marginalized Urban Neighborhoods: Elderly Women’s Lived Experiences of Urban Space Quality and Livability. Iranian Urban design studies, 2(1), 121-140. https://doi.org/10.22099/IUDS.2025.54328.1040.

[8] Saeedzadeh, Z., Mansori, M & Shafipour Yourdshahi, P. (2026). Assessing Spatial Inequalities and Ranking Neighborhood Livability: A Justice-Oriented Approach in Tehran’s District 12. Journal of Urban Studies on Space and Place, 9(37), 73-92. https://doi.org/10.22034/jspr.2026.2075831.1197

[9] Danladi M., Haruna, 2015. Delphi method of developing environmental well-being indicators for the evaluation of urban sustainability in Malaysia, Procedia Environmental Sciences, 244-249.

[10]سرور، هوشنگ (1396). تحلیل و رتبه بند ی پایداری کلان شهر تهران در بین شهرهای جهانی. فصلنامه جغرافیا و توسعه، شماره 47،68-51 .

[11]معروفی، ایوب؛ سجادی، ژیلا؛ رضویان، محمدتقی (1398). سنجش نابرابری فضایی شاخص های سلامت محیط زیست شهری. نمونه موردی: نواحی کلان شهر تهران. مجله آمایش جغرافیایی فضا، 9(34)، 99-116. doi: 10.30488/gps.2020.91919

[12] Otari, M.; Shams, M.; Zivyar, P. (2023), Presenting A Healthy City Model in Order to Achieve Livability in Urban Areas (Case Study: District One of Tehran), Journal of Geography and Environmental Studies, 12 (45), 100-113. 20.1001.1.20087845.1402.12.45.6.8

[13] Schindler, M., & Dionisio, R. (2024). Planning for urban livability: Integrating socio-spatial indicators in city-making. Journal of Urban Technology, 31(3), 53–82.

[14]رحیمی ساردو، مجید (1399). فضای سبز شهری و نقش آن در زندگی مردم. پژوهشنامه اورمزد،51(2)،119-112.

[15] Soja, E. W. (2010). Seeking spatial justice. University of Minnesota Press.

[16] Harvey, D. (1973). Social justice and the city. Edward Arnold.

[17]وحیدی فر، پریوش (1399). تحلیل و ارزیابی فضایی شهر به منظور دستیابی به شهر زیست‌پذیری (مطالعه موردی: منطقه 10 تهران). رساله دکتری تخصصی (PHD). گروه جغرافیا. دانشکده علوم انسانی. دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی.

[18]جهاندار جیرنده، رضا (1404). بررسی نقش شهرداری در ارتقاء کیفیت زیست پذیری شهری از منظر عدالت فضایی و توزیع خدمات شهری. https://civilica.com/doc/2421093

[19]ایزدبین، نادر؛ محمودزاده، حسن؛ قربانی، رسول (1404). تبیین اکولوژی سیاسی شهری و سنجش عدالت فضایی در توزیع فضای سبز شهری در شهرداری کلانشهر کرج. جغرافیا و برنامه‌ریزی، 29(91)، .349-369 http//doi.org/10.22034/gp.2023.57632.3171

[20]زنگنه، مهدی، شیرازیان؛ امیرحسین، رجبی، مبینا؛ پیرزاده، زهره (1404). سنجش عدالت فضایی در نحوۀ پراکنش کاربری های شهری (مطالعۀ موردی: کاربری های ورزشی شهر مشهد). جغرافیا و توسعۀ فضای شهری، 12(2)، 147-125.

[21] Qwaider, S., Zami, M. S., Abdelqader, A., Alammar, M. H., & Ibrahim, T. (2026). Assessing the Spatial Equity and Quality of Urban Green Spaces in Riyadh with International and National Benchmarks: A GIS-Based and User Perception Analysis. Urban Science, 10(6), 319. https://doi.org/10.3390/urbansci10060319

[22] Mohamed, K. M. S. (2022). The Melbourne journey towards improved city liveability: A revival of a dead city (Case of Melbourne CBD). Engineering Research Journal, 176, 1–15.

[23]طاهبازنیا، علی (1402). سنجش پیشران‌های کلیدی مؤثر بر ارتقا زیست‌پذیری در شهر طرقبه با رویکرد آینده‌پژوهی. پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد. گروه شهرسازی. مؤسسه آموزش عالی بینالود مشهد.

[24]صفری، علیرضا (1399). تحلیل زیست‌پذیری در جهت ارتقای پایداری سکونتگاه های انسانی: نمونه موردی منطقه شهری قزوین. پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد. گروه شهرسازی. دانشکده معماری و هنر. دانشگاه گیلان.

[25]تقوی زیروانی، اسماعیل؛ نظم فر، حسین؛ منصوریان، حسین (۱402). سنجش ابعاد و شاخص‌های زیست‌پذیری شهری (موردمطالعه: شهر ساری). فصلنامه پژوهش و برنامه‌ریزی شهری، 14(54)، 1-14.

[26]حسینی، محمدعلی (1399). بررسی مقایسه ای شاخص‌های زیست‌پذیری در مناطق قدیم و جدید شهر مشهد (نمونه موردی مناطق 4 و 12). پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد. جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری گرایش مسکن شهری. دانشکده جغرافیا و علوم محیطی. دانشگاه حکیم سبزواری.