در چند دهه اخیر، کیفیت زیست شهری از جنبه‌های متفاوتی مورد بحث بوده‌است. در این مطالعه سعی شده تا تأثیر تغییرات ساختاری اراضی جنگلی درون شهری به‌عنوان یک زیرساخت‌ طبیعی که اثرات آن کمتر مورد توجه آینده شهری بوده‌، پرداخته‌شود. قلمرو مکانی برگزیده‌، اراضی پارک جنگلی چیتگر واقع در منطقه 22 تهران بود. رویکرد بکارگرفته‌شده، از نوع روش تحقیق ترکیبی بوده که بخشی به طریق مطالعه اسنادی و بخشی دیگر به کمک ابزار کمّی‌سازی مرتبط با نمایه تغییرات ساختاری منظر صورت گرفت. در این راستا، تغییرات بوقوع‌ پیوسته در ساختار پوشش گیاهی اراضی چیتگر با تجزیه و تحلیل مقایسه‌ای میان متریک‌های سیمای سرزمین در دو سال مختلف انجام گرفت. نتایج، تفاوت آشکاری در خصوصیات ترکیب‌بندی و پیکره‌بندی ماهیت اجزاء شبکه کاربری اراضی طی مدت زمان 8 سال (2023-2015) ارائه کردند، که پیشبینی‌ها نشان می‌دهد تداوم روند کاهشی پوشش‌های گیاهی پرتراکم، می‌تواند تأثیرات محسوسی بر روی کیفیت هوا، آب و خاک بگذارد و پیامدهای نامطلوب آب‌وهوایی در نواحی پیرامون خود به‌همراه بیاورد. به‌طور خلاصه، این پژوهش با مطالعه اسناد در باب کیفیت زیست‌پذیری شهری، به این نکته دست یافت که اراضی جنگلی درون شهری، با پوشش‌های گیاهی با تراکم بالا و یکپارچه، می‌توانند از جهات مختلفی بر قوام زیست‌پذیری شهری بیافزایند. نتیجتاً، شهرها می‌توانند هم از جهت تشدید تغییرات ساختاری اراضی ارزشمند سبز شهری و هم با برنامه‌ریزی مناسب کاربری‌ها و اقدامات محافظه‌کارانه در ساخت و ‌سازهای نامتعارف از یک سو و از سوی دیگر، دسته‌بندی حفاظتی از اراضی سبز، نقشی مؤثر بر تداوم حیات زیست شهری داشته‌باشند.